Na Dzień nieMatki

Przemknął Dzień Matki z Dniem Dziecka pod rękę. I dobrze, że już po, mówię sobie głośno w gabinecie. Bo niby tyle radości, tyle celebracji, tyle fotek w sociale wrzucania! Ale gdzieś w cieniu, i między ścianami gabinetu wcale tej radości o tej porze nie ma.

Jak to? Przecież na zewnętrzu radość, kwiaciarki zajęte hurtowo, detalicznie upominiki kupowane, sieci GSM obciążone megatonami rozmów i smsów. Nie ma radości w gabinetach. I nie mówię o tych historiach Tych, którzy z matkami się ułożyć nie mogą, nie umieją, nie chcą. To na kiedy indziej.

Nie. Pod koniec maja ściany zasępione. Bo przychodzi ból nieMatek. W społeczeństwie przesiąkniętym kultem Matki, gdzie obowiązek rodzicielski każda kobieta winna wypełnić, bo jak nie to.. To co? To egoistka, feministka, „kto Ci na emeryturę zapracuje”, „kto Ci kubek wody w chorobie poda”, odrzut jakiś, zbędna, liszaj na społecznoskórze.

Takie głosy, z agresją a czasem z politowaniem oceny jedynoprawdziwe wygłaszane, nie, nie tylko przez polityków. Ile z tych nie – Matek kuli się w sobie słysząc „Masz dzieci?”. Tak durnowate pytanie strąca je w desperację, w depresję, w autoagresję, w cień, w który się nie wchodzi.

Słucham ich.

U jednej 4-5-6 próba in vitro.

U drugiej rozwód, bo mąż już ciśnienia nie wytrzymał i możliwej bezpłodności.

U trzeciej, trzy poronienia, a teraz się boi, że znowu. I że może nigdy już.

U czwartej, martwy płód i poród płodu w 7 miesiącu.

U piątej mąż bezpłodny, i nie chce słyszeć o adopcji.

U szóstej orientacja seksualna „nie ta” i w Polsce, jak to w Polsce..

I jeszcze ta sódma, ósma, dziwiąta i tysięczna. Tworzą grupę, „najgorszą z najgorszych” – pragną macierzyństwa, całą sobą i trudno im sobie wyobrazić, że dziecka nie będzie, bo nie ma partnera. I część wzruszyć ramionkami może najłatwiej – „To niech sobie zrobią! Co za filozofia!”.

Tylko, że te kobiety nie chcą siłą, za wszelką cenę, z czystego egoizmu, z ukradzionym komuś mężczyzną. Pragną całego pakietu, dla siebie i dla dziecka. Ale nie ma…partnera. Przerażone biologią. I nie, nie są księżniczkami, nie mają niemożliwych wymagań, nie zamykają się w wieżach Niedostępności. Są. Piękne, ciekawe, wykztałcone, zdrowe, jakby się ktoś pytał, na ciele i na umyśle. Nie godzą się tylko na desperację, wybierając nadzieję i cierpienie. Że może jednak, że będzie.

Patrzę na nieMatki, a Matkami chcące być i nie mam żadnych słów, bo co można im powiedzieć? Że i tak są pełnowartościowymi Kobietami, że Kobieta to nie „=” automatycznie Matka? Że nie są wybrakowanymi, nieważnymi niedorobami, nawet jeśli to o sobie słyszały, nie raz?? Bombardowane zewsząd, nie chcą w to uwierzyć.

Bo tak łatwo otaksować, zetykietować, sięgnąć po najbardziej dostępną heurystykę społeczniekulturowo ukształtowaną, nie wiedząc nic, co kryje się pod bezdzietnością.

A supermądralków nie wierzących w stygmę „bezdzietności” w Polsce, albo bezmyślnie szafującymi pytaniami „o potomstwo”, odsyłam po gram empatii i zrozumienia dla tych, którzy/ które muszą milczeć społecznie, bo nikt ich nie usłyszy, bo słuchać nie chce.

A dramat jednostki dramatem pozostaje.

 

 

Na Dzień nieMatki

2 uwagi do wpisu “Na Dzień nieMatki

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Google+

Komentujesz korzystając z konta Google+. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Facebooku

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Wyloguj /  Zmień )

w

Connecting to %s